Zapowiedzi

18 edycja Mandala Performance Festival we Wrocławiu

18 edycja Mandala Performance Festival poprzez program i oryginalną koncepcję rozciąga się na doświadczenie życia, w którym mnóstwo choreograficznych mikro i makro wydarzeń, cielesnych przeżyć i relacji. Artystyczne propozycje wydarzenia mają za zadanie kształtować naszą wrażliwość, dzięki której patrzymy na to, co się wokół nas dzieje, precyzyjniej, z większą otwartością na zmianę, humor i kreatywność. Ulotność, unikalność tańca sprzyja zacieraniu się granic między artystami, a widzem. Widz przychodzi do teatru i lubi być zaskakiwany, jest to dla niego forma wyjątkowego, często wręcz magicznego spotkania. Podziwia kroki, gesty, pozycje ciała, szuka inspiracji i zanurza się w świat metafor, fantazji, emocji, tęsknot i pragnień. Słowa nie dominują w przedstawieniu tanecznym , najwyżej dopowiadają niektóre sceny. Widz potrafi docenić sprawność tancerzy, czy wizjonerstwo twórców. Spektakle taneczne oscylują pomiędzy narracją, ciekawą opowieścią, a abstrakcją, czy nielinearną historią. Twórcy związani z tańcem wypowiadają się na ważne tematy: uczciwości w życiu, cywilizacyjnych zagrożeń, zmagań z codziennością. Prowokują do myślenia o sprzecznościach współczesnej rzeczywistości, a także poruszają filozoficzne kwestie takie jak wymiar istnienia, pojęcia odpowiedzialności i zaufania do drugiego człowieka.

Taniec intensyfikuje wrażenia zmysłowe i rozwija formy swojej emanacji, twórcy eksplorują potencjał własnej cielesności, nowe możliwości wykorzystania przestrzeni.

Granice percepcji sztuki tanecznej poszerzają się o nowe sytuacje artystyczne: happening, performans, video art. Twórcze poszukiwania nowych form wyrazu doprowadziły choreografów do wypracowania własnego języka ekspresji, poszerzania repertuaru o tematy współczesne: kwestie społeczne, sprawy dotyczące konsumpcjonizmu, globalizacji, rasizmu, czy uzależnień.

Spektakle taneczne zajmują się min: analizą miejscowych, ważnych artefaktów, które stanowią pretekst do podjęcia  artystycznej dyskusji, tłumaczącej różnice w percepcji rzeczywistości, wierzeń, tradycji, zachowań i postaw moralnych. Służą poszukiwaniu sensu, odkrywają emocjonalne problemy współczesnych ludzi, metafizyczne zawirowania i transformacje społeczne, ukazują zmaganie się człowieka ze swoimi ograniczeniami, również fizycznymi. Program składa się z 3 cykli: Mózg

– postrzeganie piękna, W pułapce kobiecych narracji i Obok Nas…

Program:

Nowy cykl na Mandali:

Mózg – postrzeganie piękna

Sztuka, taniec, czy muzyka były jeszcze niedawno poza kręgiem zainteresowań naukowców, uznawane były za zbyt złożone by można je było badać metodami eksperymentalnymi. Badania nad mózgiem, pozwoliły na stworzenie podstaw neuroestetyki, głębsze zrozumienie mechanizmów wrażliwości estetycznej i wpływu sztuki, muzyki i tańca na rozwój poznawczy i emocjonalny.

Funkcją zarówno sztuki, jak i mózgu jest reprezentowanie stałych, ciągłych i istotnych cech przedmiotów, powierzchni, twarzy, sytuacji itd. celem poszerzenia naszej wiedzy o nich. Tak mózg, jak sztuka stale szukają stałego, prawdziwego, istotnego charakteru rzeczy, bądź też ich spostrzegania. Corinne Jola zajmuje się wpływem nauki tańca na percepcję i zmiany mechanizmów poznawczych, oraz badaniem reakcji widzów na różne formy tańca i teatru. Łączy neuronaukę poznawczą ze sztukami performatywnymi, tj. tańcem, teatrem i muzyką. Zajmuje się badaniem reakcji poznawczych i neuronalnych w odniesieniu do sztuk performatywnych, co może

stanowić przyczynek do niezwykłego wglądu w ludzki mózg i zachowanie. Tancerze mają szczególnie rozwinięte zdolności percepcji i kontroli czasu, postrzegania reprezentacji ciała i przestrzeni. Ważną rolę gra u nich dobrze rozwinięta wyobraźnia ruchów ciała.

Badania związane z tańcem nabierają coraz większego znaczenia. Techniczne możliwości pozwalające na obserwację i pomiary w naturalnych warunkach są coraz większe.

Istnieją uzasadnione nadzieje, że nauki o mózgu staną się naturalnym pomostem między naukami ścisłymi, które badają naturę życia i kosmosu, a naukami humanistycznymi, które zgłębiają istotę ludzkiej egzystencji.

Perceptual feedback”

Improwizacje taneczno-performatywne

Wykonawcy: Ewa Staroń, Piotr Mateusz Wach, Dominika Manderla – Błędowska, Kuba Falk, Michał Osowski

Wiodącą ideą performance’u jest badanie możliwości wprowadzenia performerów w specjalny stan świadomości poprzez pracę z perceptualnym sprzężeniem zwrotnym: trwałej pętli między układem motorycznym a zmysłem wzroku, która pojawia się, gdy wizja jest stymulowana przez ruch, a następnie percepcja wzrokowa tego ruchu wywołuje nowy ruch, którego postrzeganie indukuje kolejny ruch itp. w niekończącej się pętli sprzężenia zwrotnego. Narzędziem wykorzystanym w performance’ie do osiągnięcia sprzężenia jest instalacja performatywna, integrująca ruch z obrazem wideo poprzez technikę interaktywną dzięki której performerzy tworzą na żywo sobą i swoim ruchem wirtualny efekt graficzny, widząc go na bieżąco w projekcji wideo.

Praca z perceptualnym sprzężeniem zwrotnym nawiązuje do rytualistycznych źródeł twórczości dramatycznej. W opisywanym performance’ie rolę zewnętrznej siły sprawczej zastępującej wewnętrzną motywację spełnia pętla sprzężenia zwrotnego, która wytwarza się w percepcji sensorycznej performerów, a która ma wprowadzić ich w opisany stan i być motorem ich działania.

Ewa Staroń –  jest reżyserką i choreografką teatru Niezależna Manufaktura Taneczna, twórczynią Centrum Inicjatyw Artystycznych i autorką bloga Panipisze. Od 20 lat nieprzerwanie pisze teksty, scenariusze, kreuje role teatralne, śpiewa, tańczy i tworzy ruch sceniczny w autorskich spektaklach. Regularnie występuje gościnnie w produkcjach innych artystów. Pracuje głównie z kobietami,  zespół stanowią kobiety, a grupy warsztatowe złożone są zazwyczaj z przedstawicielek płci pięknej. Działania artystyczne kierowane do kobiet i przeprowadzane z kobietami w różnym wieku, uważa od lat, za niezwykle cenne i inspirujące. Od ponad 10 lat realizuje również programy adresowane do osób zagrożonych wykluczeniem z różnych powodów, niepełnosprawnych, seniorów. Od 2010 r. pracuje twórczo  z młodzieżą zagrożoną patologią, aktywnie współpracuje artystycznie z Centrami Aktywności Lokalnej, instytucjami kultury i ośrodkami sztuki. W 2015 r. była stypendystką MKiDN.

Dominka Manderla – Błędowska – koordynatorka projektów w Centrum Inicjatyw Artystycznych, absolwentka wydziału Kulturoznawstwa (na specjalizacji performance), od 2014 r. tancerka teatru tańca Niezależna Manufaktura Taneczna

Michał Osowski – kompozytor działający interdyscyplinarnie. Studiował w Instytucie Sonologii w Konserwatorium Królewskim w Hadze, kompozycję w Konserwatorium Muzycznym Codarts w Rotterdamie, jak również techniki interaktywne w IRCAM-ie w Paryżu. Prezentował swoje prace zarówno w kontekście artystycznym jak Cinémathèque Française w Paryżu, czy festiwal De Wereld van Witte de With w Rotterdamie, ale również w miejscach niekonwencjonalnych: budynkach publicznych, ulicach, parkach, szkołach. Tworzy projekty wykorzystujące instalacje interaktywne zapraszając publiczność do aktywnego i spontanicznego uczestnictwa.

Kuba Falk

Performans

Kuba Falk – artysta intermedialny i performer, tworzy i interpretuje „bodytales”, jak nazywa działania performatywne realizowane w różnych formatach, poprzez które łączy pracę z tekstem i zainteresowania, zwłaszcza z obszarów myśli ekofeministycznej, mitologii i rytuałów. Posługuje się prowokacyjnym gestem, zestawiając praktykę paradygmatu troski z rzeczywistością technokratycznej dystopii. Falk tworzy również obiekty rzeźbiarskie i instalacje nawiązujące do natury, a także muzykę do swoich performansów.  Uzyskał tytuł magistra sztuki na Wydziale Aktorskim Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie (wówczas PWST) w 2007 roku i w tym samym roku poznał legendarnego amerykańskiego reżysera awangardowego Roberta Wilsona, biorąc udział w próbach do jego nowej sztuki przygotowywanej w Polsce. Reżyser zaprosił go do udziału w programie rezydencyjnym odbywającym się w Watermill Center pod Nowym Jorkiem. Silna inspiracja wynikająca ze współpracy z Wilsonem otworzyła Falka na wszechstronne poszukiwania artystyczne i poszerzenie warsztatu twórczego. Jego praca magisterska, w której opisał doświadczenie pracy z Wilsonem, otrzymała wyróżnienie w konkursie organizowanym przez Instytut Teatralny w Warszawie, a jej fragmenty zostały przedrukowane w magazynie Didaskalia.

W 2008 r. Falk rozpoczął studia na Wydziale Intermediów Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki oraz na Wydziale Reżyserii Akademii Sztuk Teatralnych (PWST) w Krakowie. Kontynuował je równolegle do 2011 roku, jednocześnie rozwijając swój warsztat teatralny, a także rozpoczynając eksperymenty z nowymi mediami – tworząc projekcje wideo do spektakli, scenografię i kostiumy, filmy. Na Akademii Sztuk Pięknych na wydziale Intermediów rozpoznaje swoją największą pasję – sztukę performance. Od 2008 roku eksperymentuje z formą performansu i akcji na żywo, wykorzystując zarówno technikę teatralną, jak i taktyki z obszaru sztuk wizualnych i konceptualnych. W swoich działaniach wykorzystuje multimedia, oryginalną muzykę i tekst, zajmując przestrzeń pomiędzy polami performatywnymi. Akcje są zazwyczaj jednorazowymi wydarzeniami.

W ciągu 15 lat (2008-2023) stworzył ponad 50 akcji performatywnych, które nazywa „bodytales”, prezentując je na licznych festiwalach i wystawach w Polsce, Europie i obu Amerykach. Współpracował z teatrami w Polsce jako reżyser, aktor i projekcjonista. Jego debiut reżyserski – „Stara kobieta wysiaduje” Różewicza w Teatrze Dramatycznym w Rzeszowie w 2014r. – otrzymał wyróżnienie w konkursie Klasyka Żywa. Od 2017 roku związany jest z rezydencją Vistula Flow/flow, powstałą z inicjatywy Ewy Ciepielewskiej i Agnieszki Brzeżańskiej.  Na przełomie 2023 i 2023 roku powraca do Nowego Jorku na rezydencję artystyczną w Baryshnikov Arts Center, by wraz z artystą filmowym i wideo Zbigniewem Bzykiem współtworzyć eksperymentalny spektakl „Interhuman + interform” na podstawie „Dziennika” Gombrowicza, który w formie czytania performatywnego zaprezentowali wcześniej w The Performing Garage na Manhattanie, przy wsparciu Instytutu Adama Mickiewicza.

Mikrostyki – spektakl improwizowany

Wykonawcy: Małgorzata Haduch, Igor Gawlikowski, Aleksandrov Kyrillos

Aleksandrov Kyrillo – artysta interdyscyplinarny, performer, improwizator urodzony w Mariupolu/Ukraina. W wieku 14 lat zaczął improwizować ciałem i słowem, w obrębie kultury hip-hop, która nauczyła go obserwować i semplować. Pracuje z nowymi mediami, korzysta z fotografii, wideo, rzeźby interaktywnej. W 2017 roku Aleksandrov zaczął współtworzyć

niezależną inicjatywę off-teatralną o nazwie Scena Supernova, wymienia się doświadczeniami z artystami z różnych dziedzin. Studiuje na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie na wydziale intermediów. W swoich pracach Kyrillos eksperymentuje z różnymi formami wyrazu artystycznego, takimi jak performance, happeningi, instalacje, czy wideo-art.

Oscyluje wokół tematów związanych z ludzkim ciałem, tożsamością oraz codziennymi doświadczeniami rzeczywistości. Twórczość Aleksandrov Kyrillosa jest złożoną mieszanką różnorodnych form wyrazu artystycznego, a także wiedzy i doświadczeń zdobytych w pracy i życiu. Jego sztuka porusza trudne tematy związane z ludzką egzystencją, a także zjawiska przemijania i nietrwałości. W swojej praktyce artystycznej dąży do znalezienia równowagi. Równowaga jest

dynamiczna, efemeryczność zjawiska jest główną inspiracją dla poszukiwań i eksperymentów artystycznych. W procesie uczy się reguł natury. Wszystko przemija i ciągle się zmienia – nie ma stałych rzeczy. Realizuje projekty wymagające zaangażowania fizycznego. Ceni organiczność procesu twórczego, akceptuje zmiany, dzięki którym stale można poznawać rzeczywistość, mieć poczucie wolności i łączności z naturą. Często współpracuje z tancerką Małgorzatą Haduch, min:

performance Sadza.

Małgorzata Haduch tancerka/choreograf, absolwentka School for New Dance Development w Amsterdamie. Z jej inicjatywy powstała w 2006 roku grupa Unfnished Company, która skupia międzynarodowych artystów z różnych dziedzin sztuki (taniec współczesny, muzyka, video-art, fotografia). Unfinished Company realizuje przede wszystkim spektakle improwizowane, w których muzyka i taniec współistnieją jako jedna forma artystyczna a performance to spotkanie silnych

osobowości, starcie się doświadczeń, energii i wyobraźni. Małgorzata Haduch związana jest z holenderską sceną free jazzową, gdzie współpracowała w ostatniej dekadzie z takimi znakomitymi muzykami jak Ab Baars, Wilbert de Joode, Andy Moor, Arnold de Boer, Colin McLean, Onno Govaert i John Dikeman. Dla Małgorzaty praca z improwizowaną muzyką na żywo wciąga do odkrywania mocnej, indywidualnej ekspresji, wymusza porzucenie kontroli i zamienia dźwięk w nową otchłań ruchu.  Poszukiwania artystyczne Małgorzaty oraz gościnne występy, także solowe, prowadziły ją w ostatnich latach przez takie kraje jak Holandia, Cypr, Hiszpania, Niemcy, Japonia, Brazylia, Chile, Peru, Kostaryka, Izrael, Węgry, Słowację. Jej oryginalny język sceniczny krystalizował się przez lata, w trakcie których do najważniejszych należą takie projekty jak kilkuletnia współpraca z amsterdamskim studioOT301, gościnna choreografia w Royal Scottish Academy of Music and Drama w Glasgow, projekt choreograficzny z peruwiańską grupą teatralną Deciertopicante w pustynnym mieście Tacna, międzynarodowy program DanceWeb w Austrii, Solo Projekt w Poznaniu oraz „50 days” – mistrzowski kurs oraz intensywny proces twórczy prowadzony przez kultowego choreografa Davida Zambrano w Kostaryce. Po powrocie do Polski w 2011 roku, Małgorzata rozpoczęła współpracę z duetem Mikrokolektyw oraz z członkami zespołu

Hera – Ksawerym Wójcińskim i Pawłem Postaremczakiem. Wspólny projekt „5of50” był wspierany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Istotnym spotkaniem i doświadczeniem było także przedstawienie w reżyserii Haduch z udziałem legendarnej tancerki Krystyny Mazurówny. Ważne inicjatywy Małgorzaty to autorski program Filmowe Wtorki o Improwizacji

(Kino Kika w Krakowie) oraz FREE THE DANCE – seria performensów z udziałem muzyków-improwizatorów oraz tancerzy, sztuka improwizacji w połączeniu dwóch dziedzin artystycznych – muzyki i tańca współczesnego. Dotychczas w serii Free the dance wystąpili razem z Małgorzatą: Michael Zerang- Chicagowski muzyk jazzowy, Rafał Mazur, Artur Majewski, Ksawery Wójciński, Tomek Chołoniewski, Michał Dymny, Dominik Borkowski, Paulina Owczarek, Lori Duncan, Przemek Kamiński i Magdalena Ptasznik.

Igor Gawlikowski – gitarzysta, kompozytor, eksperymentator, autor muzyki teatralnej, słuchowisk radiowych. Współzałożyciel i artysta interdyscyplinarnej grupy Karbido w jej realizacjach – m.in. audio-spektaklu „Stolik” – wykonywanego na specjalnym elektroakustycznym stole; audioperformance’u „Table around Cage” – artystycznego dialogu Karbido z Johnem Cage’em; „Music 4 Buildings” – eksploracji związków muzyki i architektury, Trylogii ” Samogon – Cynamon – Absynt” – czyli cyklu multimedialnych koncertów powstałych – w wyniku współpracy z ukraińskim pisarzem Jurijem Andruchowyczem.

W pułapce kobiecych narracji – cykl na Mandala Performance Festival

Wielość form sztuki kobiet wyraża się nie tylko poprzez estetykę prac czy mieszanie mediów. Dotyczy także innego spojrzenia na kwestie społeczne, ekonomiczne. Wrażliwość spostrzegania elementów życia i świata nas otaczającego, to główna cecha sztuki tworzonej przez kobiety. Nieokiełzane szaleństwo, czy też spokój i melancholia, karuzela uczuć, nastrojów i barw, to wszystko widać i czuć w spektaklach zaproszonych artystek. Zabierają one widzów w podróż poza granice prozaicznej codzienności. Tancerki, performerki akcentują kobiecy punkt widzenia, ale z drugiej strony ich prace można interpretować w sposób uniwersalny.

 Teatr A PART

„Klepsydra

Reżyseria: Marcin Herich

Scenariusz, ruch sceniczny: Monika Wachowicz, Marcin Herich

Wykonanie: Monika Wachowicz

Muzyka: fragmenty kompozycji Archive oraz Keitha Jarreta

Tekst: fragment wiersza Ryszarda Krynickiego „Kobieta trzydziestoletnia”

Klepsydra to kameralny projekt sceniczny, zbiór etiud teatralnych z pogranicza wizualnego teatru ciała, gestu i emocji oraz teatru tańca. Spektakl powstał w wyniku współpracy aktorki Moniki Wachowicz i reżysera Marcina Hericha. Tytuł przedstawienia, a także jego koncepcja sceniczna i zarysowana w nim opowieść odnoszą się do dwoistości znaczenia słowa „klepsydra” oznaczającego z jednej strony zegar piaskowy będący metaforą nieuchronnie upływającego życia, jak również ogłoszenie żałobne. W spektaklu można odnaleźć odniesienia do twórczości pisarskiej Milana Kundery i Ryszarda Krynickiego i filmowej Krzysztofa Kieślowskiego. Autorzy o spektaklu: „Klepsydra” to kameralny projekt sceniczny, zbiór etiud teatralnych z pogranicza wizualnego teatru ciała, gestu i emocji oraz teatru tańca. Spektakl powstał w wyniku współpracy aktorki Moniki Wachowicz i reżysera Marcina Hericha. Tytuł przedstawienia, a także jego koncepcja sceniczna i zarysowana w nim opowieść odnoszą się do dwoistości znaczenia słowa „klepsydra” oznaczającego z jednej strony zegar piaskowy będący metaforą nieuchronnie upływającego życia, jak również ogłoszenie żałobne. Przedstawienie jest swoistym rytuałem żałobnym, ostatnim spotkaniem, tęsknotą, w którym Eros i Thanatos nierozerwalnie splatają się w jedno. W spektaklu można odnaleźć odniesienia do twórczości Milana Kundery i Krzysztofa Kieślowskiego.

Teatr A Part jest teatrem autorskim reżysera Marcina Hericha, działającym od 2004 roku w Katowicach. A Part jest teatrem ciała, ruchu, formy i narracji wizualnej. Jego przedstawienia oscylują gatunkowo między teatrem, tańcem i performensem. Teatr specjalizuje się w eksperymentach scenicznych, działaniach typu site specific oraz przedstawieniach plenerowych. Spektakle A Partu zostały pokazane dotąd w 28 krajach na 5 kontynentach. Przestrzeń przy ul. 3 Maja w Katowicach pełni funkcję atelier artystycznego. Teatr Part jest organizatorem dorocznego Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Performatywnych A Part.

Justyna Jan Krukowska

Performans  Przyjaciel  Ogień

Praktyki performatywne Justyny Jan-Krukowskiej sięgają do źródeł pierwotnego pojmowania twórczości jako dziedziny doświadczenia wewnętrznego, a nie tylko domeny prezentacji. W takim doświadczeniu kluczowy jest kontakt artystki z własnym ciałem – „siedliskiem uczuć i wyobraźni”. Samoświadomość, zdolność odczuwania i samouzdrawiania świadczą o łączności ciała z porządkiem większym niż ono same. Artystka od ponad ćwierć wieku zgłębia istotę więzi ciała z naturą i jej żywiołami. Już na początku procesu badawczego, obcując z żywiołem ognia, odkryła że między nią a ogniem tworzy się rodzaj „ intymnej więzi”. Odkryła też, że gdy„ Wyobraźnia zasilana jest w ciele, prowadzi miłosny dialog ze światem”. Jest on w najgłębszym tego słowa znaczeniu aktem adoracji. Dawni mistrzowie nazwali niegdyś tę specyficzną umiejętność „kobiecą sztuką zakochania w egzystencji”.

Performance „Przyjaciel ogień” to intymny dialog artystki z żywiołem ognia. Klimat aktywnej medytacji wypełnia i nasyca przestrzeń pokazu. Widz przebywający w tej przestrzeni, może doświadczyć w swoim wnętrzu pierwotnych obrazów i wyobrażeń, a nie jedynie biernie się im przyglądać. Być może będą to obrazy światła, oczyszczenia, kobiecej energii erotycznej – mylnie dziś utożsamianej wyłącznie z seksem. Żywa wyobraźnia, także erotyczna wylądowała na mieliznach multiplikacji kultury masowej. Nie pozwala jej się płynąć w sposób naturalny. Performance Jan-Krukowskiej zabiera widza na szerokie wody wyobraźni, tak żeby mogła płynąć w niepowtarzalnym rytmie serca i oddechu.

Justyna Jan Krukowska – artystka eksplorująca ciało, głos i obiekt w domenie performans, psychoterapeutka ciała. Dyplomantka malarstwa (1989) w pracowni prof. Józefa Hałasa na PWSSP we Wrocławiu. Absolwentka École Européenne de Psychothérapie Socio et Somato Analytique / EEPSSA (2007) w Strasburgu we Francji. W latach 1995-1999 prowadziła badania osobistego potencjału ciała i głosu pod kierunkiem Ryszarda Nieoczyma, stażysty i współpracownika Jerzego

Grotowskiego. W 1999 praktykowała pracę z ciałem i środowiskiem u Mina Tanaki, wybitnego japońskiego artysty awangardowego, na Body Weather Farm w Hakushu, w Japoni. Na mapie jej artystycznych podróży szczególne miejsce zajmują Indie, które odwiedza cyklicznie od roku 2014. Założycielka JUSTBODYLAB – pracowni na rzecz poznania ciała i jego związków ze środowiskiem, której działalność czerpie inspirację z dawnych i zapomnianych źródeł sztuki performans.

„oŚĆ!”

Koncepcja i reżyseria: Małgorzata Haduch

Koncepcja i reżyseria: Małgorzata Haduch

Wykonanie: Marta Mandaryna Wiśniewska

Kostium: Hanka Podraza

Światło: Piotr Werewka

Produkcja: Free The Dance

Performans na głos i ciało, w którym na scenie pojawia się Marta Mandaryna Wiśniewska. Metaforycznie „goła” odpala rakietę, w której jest tak mnóstwo emocji przepuszczonych przez ciało, ruch i głos. Lecz to nie jest koncert. W formie „oŚĆ!” zbliża się do performansu, zahacza o nowe praktyki performatywne. Jest to swoisty debiut Wiśniewskiej, gdyż kreuje język ekspresji, jakim do tej pory się nie posługiwała, używa głosu a cappella, za którym podąża minimalistycznym ruchem. Jest to i debiut dla Haduch jako reżyserki nietypowego przedstawienia, gdyż po raz pierwszy wiodącą formą kompozycji jest dźwięk, za którym podąża choreografia. „oŚĆ!” to spotkanie jakże odległych od siebie światów scenicznych, przeszłości Haduch spędzonej częściowo w amsterdamskim i krakowskim offie oraz scenicznej komercyjnej kariery Wiśniewskiej. Obydwie artystki przejrzały się w sobie, dostrzegając nieodkorkowany potencjał mówienia wreszcie swoim własnym językiem. Wiśniewska i Haduch to nowy duet sceniczny, świeża przyjaźń i wspólne wizje. Jedną z nich jest „oŚĆ!”, od której wszystko się zaledwie zaczyna…

Małgorzata Haduch – tancerka, choreografka. Pochodzi z Krakowa. Ukończyła School for New Dance Development w Amsterdamie (dyplom: 2004). Związana z holenderską sceną free jazzową, gdzie współpracowała w ostatniej dekadzie z takimi muzykami jak Ab Baars, Wilbert de Joode, Andy Moor, Arnold de Boer, Colin McLean, Onno Govaert i John Dikeman. Jak twierdzi sama artystka, praca z improwizowaną muzyką na żywo stymuluje ją do odkrywania mocnej, indywidualnej ekspresji, wymusza porzucenie kontroli i zamienia dźwięk w nową otchłań ruchu.

Marta Mandaryna Wiśniewska – piosenkarka, tancerka oraz instruktorka tańca i choreografka, aktorka i prezenterka telewizyjna. Sędzia dwóch federacji tanecznych World Artistic Dance Federation oraz International Dance Organisation- Polski Związek Tańca. Założycielka Szkoły Tańca MDS Mandaryna Dance Studio, której wychowankowie to wielokrotni Mistrzowie Polski, Europy i Świata.

Prezentacje spektakli pt Obok Nas ……

Pokazywane w tym cyklu spektakle taneczne odkrywają min: mistyczny wymiar istnienia człowieka i zbiorowości. Tancerze poprzez swoje działania poszukują odpowiedzi na pytania o jakość życia we wspólnocie, o miejsce tradycji, znaczenie kultury i rolę obyczajów w kontekście zmieniającego się trybu życia, w bezpośredni sposób polemizują z przemianami

świadomościowymi zachodzącymi na świecie. Próby transformacji, zatarcia granicy między widzem a tancerzem stanowią o nowej jakości i powodują że oddziaływanie sztuki na odbiorcę staje się bardzo osobiste i głębokie. Artyści przewidują relacje niejednoznaczności między sobą i odbiorcą. Często chcą osiągnąć maksymalną wieloznaczność, a postawa otwarta harmonizuje z bezinteresownym eksperymentowaniem. Dzięki niektórym spektaklom jesteśmy w stanie krytycznie

analizować relację sztuki i społeczeństwa. Osobisty kapitał artystów ułatwia im szczerze pokazywać społeczne antagonizmy.

Teatr Tańca Nieznany: Holy Melancholy

reżyseria i choreografia: Katarzyna Leszek

wykonanie: Jagoda Wasilewska, Julia Radziszewska, Marta Szostecka, Joanna Kukiełka,

Weronika Nowosad, Weronika Lempe, Ewa Krzywicka, Filip Hylewicz

kostiumy: Katarzyna Leszek, Julia Radziszewska

warstwa muzyczna: Katarzyna Leszek z wykorzystaniem utworów:

– De Ambassade: Green Grenade

– Hermanos Gutierrez: El Camino De Mi Alma

reżyseria światła: Katarzyna Leszek

Holy Melancholy to szeroka rozlewność życiowych fal, bez szarpanych linii granicznych. Fale przelewają się potężnym, oleistym echem dalekiej burzy. To o melancholii, określonej przez Zygmunta Freuda następująco: stan żałoby i jednoczesny ‚brak zgody’ na odczuwanie żalu po stracie nam bliskiego. To moment, w którym strata staje się tak nie do zniesienia, że połyka ją nieświadomy świat, gdzie żal wciąż istnieje, ale jest nie do przetworzenia przez świadomy umysł.

Teatr Tańca Nieznany to kolektyw, który założyli tancerze Katarzyna Leszek oraz Filip Hylewicz. Ich duet powstał w 2018 roku i zapoczątkował działalność teatru pracującego przy wsparciu Centrum Sportu i Rozrywki fairplayce w Poznaniu. Ich twórczość zostałą już wielokrotnie doceniona na scenie tańca w Polsce, m.in.: spektakl “gentle sin:part one” w choreografii Filipa Hylewicza zdobył I miejsce na konkursie choreograficznym My Dance, organizowanym w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Tańca SCENA OTWARTA w Tarnowie, a etiuda choreograficzna “walczyk w dwóch aktach” w choreografii Katarzyny Leszek, zdobyła wyróżnienia na Konkursie Choreograficznym ZAIKS-u. – To my, osoby o dużej wrażliwości, z bagażem twórczych możliwości – piszą o sobie artyści. – Tonąc w oczekiwaniach, a hiperstres przeżywając na niby, wygaszamy świat zewnętrzny. Budujemy tunele pomiędzy świadomością a nieświadomością. Zwiedzamy niezwykłe przestrzenie mentalne i świadomie tracimy się w ekstatycznej drodze do wyobrażonych horyzontów.

Luan Machado, Dante Tanzi

Contemporary Waves

Wykonanie: Luan Machado

Muzyka: Dante Tanzi

Tragedia powoduje , że temat migrantów przeprawiających się przez Morze Śródziemne wraca na czołówki serwisów. Głównie, niestety, z powodu rekordowej liczby ofiar i szokujących zdjęć. Według unijnego portalu Statista, od 2014 roku w Morzu Śródziemnym utonęło prawie 30 tys. uchodźców. Spektakl powstał min z inspiracji muzyką Dante Tanziego. W 2022 roku Luan i Dante postanowili wspólnie stworzyć przedstawienie w ramach propozycji festiwalu „En Chair et en Son”. Twórcy zostali zaproszeni na 7. edycję wydarzenia w Paryżu w Teatrze Aleph. Współczesne fale chaotyczne i chwiejne, jak dostrzec wspólny horyzont, jak rozszyfrować rzeczywistość, w której jest tyle bólu i cierpienia?

Luan Machado urodzony w Kurytybie, w Brazylii. Pierwsze solo ,,RUSS” zaprezentował na Butoh at the University of Arts of Paraná. Uczył się w Butoh Public Classes w MAM (Modern Art Museum, Rio de Janeiro). W 2015 roku, w Nowym Jorku powstało drugie solo artysty pt: ,,Saint Maria”. Luan tworzy także video dance, jego filmy prezentowane były na festiwalach w Brazylii, we Włoszech, na Kubie. Współpracował min: z reżyserem Zé do Caixão. W 2020 roku wystąpił na festiwalu Butoh w Amsterdamie, wykonując solowy utwór „DEAD ZONE”. Artysta ostatnio pokazywał swoje prace w Stanach Zjednoczonych.

Duet on cello, piano a heartbeat’

Choreografia oraz wykonanie: Kacper Szklarski, Katarzyna Leszek

Kostiumy: Klaudia Ostrega

Praca jest poetycką opowieścią o traceniu, próbą uchwycenia melancholii związanej z przemijaniem, w której przeszłość i teraźniejszość splatają się ze sobą. Choreografia nagrodzona w konkursie zorganizowanym przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS z inicjatywy Sekcji Autorów

Dzieł Choreograficznych, oraz w Warszawskim Konkursie Choreograficznym

Katarzyna Leszek – Absolwentka studiów I stopnia na kierunku Taniec w Kulturze Fizycznej o specjalności Tancerz choreoterapeuta na AWF w Poznaniu oraz studiów II stopnia na kierunku choreografia na Akademii Muzycznej w Łodzi, a także kursu Choreografii Eksperymentalnej Centrum w Ruchu w Warszawie i I i II stopnia Studium Pedagogicznego na AM w Łodzi. Brała udział w Międzynarodowym Programie Tanecznym Vertigo Dance Company w Jerozolimie w Izraelu oraz ukończyła Międzynarodowy Program Tańca Współczesnego w szkole Nuova Officina Della Danza w Turynie we Włoszech. Zwyciężczyni międzynarodowego konkursu Solo Dance Contest 2021 w ramach 13. Gdańskiego Festiwalu Tańca za pracę „illusions of shameless abundance”. W 2021 roku jej praca ‚walczyka w dwóch aktach’ została wyróżniona na konkursie choreograficznym do muzyki kompozytora polskiego ZAIKS, a fragment jej spektaklu Holy Melancholy wygrał konkurs choreograficzny organizowany w ramach Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Tańca My Dance w Tarnowie 2022. Współzałożycielka Teatru Tańca Nieznany, działającego od 2018 roku na terenie Poznania. Od 2021 roku współpracuje z Teatrem Nowszym, z którym współtworzyła spektakl Blisko Tomasza Ciesielskiego. Autorka choreografii do spektaklu .PO’ w koncepcji Sary Kozłowskiej, który realizowany był w ramach II edycji konkursu Szklarnia_Inkubator Teatralny (Przestrzenie Sztuki Łódź). Oprócz tego Katarzyna regularnie realizuje się poprzez udział w wielu produkcjach teatralno-tanecznych oraz komercyjnych (na przykład udział w teledysku Brodki – Game Change, Ofelii – Słony Kiss), zarówno jako tancerka jak i choreografka. W swoich praktykach ruchowych pracuje głównie improwizacją, szeroko pojętym językiem tańca współczesnego, a także z wrażliwością na własne ciało i procesy w nim zachodzące oraz przepływem informacji płynącym z

relacji umysł-ciało.

Kacper Szklarski – tancerz, freelancer. Przez 5 lat uczył się na Wydziale Teatru Tańca Tańczył w takich spektaklach jak „We are the revolution” w choreografii Pauliny Będkowskiej, „Schatten” w choreografii Eriki Silgoner, „Urban Creatures” w choreografii Sebastiana Matthiasa, „Firebirds” w choreografii Ivana Alboresi, „The Symphony of The Whispering Walls” w choreografii Eriona Kruji, oraz “DRAMA” w choreografii Constanzy Macras i zespołu Dorky Park. Z powyższymi spektaklami

miał szansę tańczyć na scenach Szwajcarii, Włoch, Polski, Niemiec, Portugalii, Chorwacji oraz Grecji. Oprócz tego cały czas się doszkala biorąc udział w warsztatach u wiodących europejskich choreografów i choreografek. Jego solo „not now, not here” zostało wyróżnione przez Jury w trakcie konkursu SoloDuo, a jego poszerzona wersja „not now, not here, maybe never” dostało I nagrodę w konkursie 3…2…1… Taniec! w Krakowie.

Prezentacja laureata/laureatki Solo Duo konkursu organizowanego przez Teatr Rozbark w Bytomiu

Michelle Stolarek, „Atlas Eclip calis/ Three seascapes”

Kacper Powichrowski i Karolina Klasa, „Play the game or game the plaY”, chor. Kinga Szema

Akademia Sztuk Teatralnych im St. Wyspiańskiego w Krakowie

grzybobranie / ZIMA NUKLEARNA

reż. Piotr M. Wach

Muzyka: Michał Smajdor

Kostiumy: Kamila Wdowska

Kamera: Jakub Katarzyński

Choreografia sceny walki: Mateusz Strawa

Kamera: Jakub Katarzyński

Zdjęcia i plakat: Magda Woch

Opieka artystyczna: Szymon Czacki

Konsultacje tekstu: Maria Spiss

Kreacja i performans: Oliwia Durczak , Adam Paczkowski, Maksymilian Piotrowski, Katarzyna Skowron, Błażej Szymański

Piotr M. Wach poszerza swoją performatywno-choreograficzną praktykę o medium słowa. W ramach swojego reżyserskiego debiutu Wach proponuje widzom rodzaj doświadczenia medytacyjnego, w którym tekst i ruch komponują się w organicznym pulsie. Ten intymny spektakl jest wzbogacony o muzykę i projekcje wykonywane na żywo, a autobiograficzny gest narracyjny dodaje wydarzeniu rysu realności.

Piotr Mateusz Wach – Student II r. Wydziału Reżyserii i Dramaturgii AST. Absolwent Wydziału Teatru Tańca AST w Bytomiu (2015) oraz Letniej Międzynarodowej Akademii Sztuk Pięknych i Mediów w Wenecji (choreografia i performance – 2017). Pracował jako aktor, performer i choreograf w Polsce i za granicą. Współpracuje z Narodowym Starym Teatrem, Teatrem im. J. Słowackiego w Krakowie i Teatrem Barakah.  Stypendysta Prezydenta Miasta Krakowa (2023), Prezydenta Miasta Wrocławia (2021), Marszałka Województwa Śląskiego (2015)

Nagrody:

– Grand Prix 21. Festiwalu Szekspirowskiego w Gdańsku za Rytuał 23 albo obrazy ze śmierci wodza (2017)

– Nagroda „Shaking The Walls” za Sen Kalibana (2019)

– Nagroda „Złota Czacha” za Ryszard. Ciało z gniewu (2015).

– „Złota Maska” Województwa Śląskiego za choreografię do spektaklu Heimsuchung/Nawiedzenie (2013).

Odbędą się wydarzenia towarzyszące:

Wystawa fotografii pt Impresje z Mandali –  Esej  autorstwa Grzegorza Stadnika

Grzegorz Stadnik – od ponad dekady zajmuje się fotografią artystyczną. Współpracuje z artystami, a jego zdjęcia pojawiają się w katalogach wystaw, w prasie branżowej i na plakatach. Z jego usług korzystają pracownicy i studenci wrocławskich uczelni artystycznych. Organizuje i przeprowadza sesje na potrzeby komercyjne. W jego zdjęciach widać szacunek i otwarte podejście do fotografowanych ludzi i przedmiotów.

Wystawa malarstwa Marii Kociumbas pt: Odsłony Ruchu

Butoh

Maria Kociumbas pochodzi z ziemi kłodzkiej. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Ukończyła Wydział Sztuki i Ceramiki. Uczestniczyła w licznych wystawach zbiorowych i plenerach w Polsce i za granicą. Ma w dorobku wystawy indywidualne, w których realizuje swoje życiowe pasje: malarstwo, fotografię, rzeźbę, muzykę i taniec. Malarstwo zostaje istotną formą wypowiedzi artystycznej obok performansu i happeningu. W okresie 2018/19 wzięła udział w projekcie literacko – plastycznym „Staropolska scheda” w Klubie pod Kolumnami.

Festiwal dofinansowany ze środków Miasta Wrocław, ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego w ramach programu „Taniec”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.

Mandala Performance Festival 2024 18 Edycja
23.05 – 26.05.2024

23.05 / czwartek/


Godz.18.00
Wernisaż Marii Kociumbas
Odsłony Ruchu –  Butoh
Wernisaż Grzegorza Stadnika
Impresje z Mandali  –  Esej

Pokaz w ramach cyklu W pułapce kobiecych narracji:

Godz. 19.00

Teatr A Part
Klepsydra
Reżyseria: Marcin Herich
Scenariusz, ruch sceniczny: Marcin Herich i Monika Wachowicz
Występuje: Monika Wachowicz
Muzyka: fragmenty kompozycji Archive oraz Keitha Jarrett

Spektakl dla widzów dorosłych

24.05 / piątek/

Pokaz w ramach cyklu Obok Nas…

Godz. 19.00
Luan Machado, Dante Tanzi
Contemporary Waves

Wydarzenia w ramach nowego cyklu na festiwalu:
Mózg – postrzeganie piękna

Kuba Falk – performans

Cykl W pułapce kobiecych narracji:


Justyna Jan Krukowska – performans  –  PRZYJACIEL OGIEŃ” / FIRE, THE FRIEND

„oŚĆ!”
Koncepcja i reżyseria: Małgorzata Haduch
Wykonanie: Marta Mandaryna Wiśniewska

25.05.2024 / sobota/

Pokaz w ramach cyklu Obok Nas…

Godz.19.00
Teatr Tańca Nieznany
„holy melancholy

Reżyseria i choreografia: Katarzyna Leszek
wykonanie: Filip Hylewicz, Joanna Kukiełka, Julia Radziszewska, Jagoda Wasilewska, Weronika Lempe, Agnieszka Brzezińska, Ewa Krzywicka, Weronika Nowosad

Wydarzenia w ramach nowego cyklu na festiwalu:
Mózg – postrzeganie piękna

“Perceptual feedback”
Improwizacje taneczno – performatywne
Wykonawcy: Ewa Staroń, Piotr Mateusz Wach, Dominika Manderla – Błędowska, Kuba Falk, Michał Osowski

Mikrostyki – spektakl improwizowany
Wykonawcy: Małgorzata Haduch, Igor Gawlikowski, Aleksandrov Kyrillo

Pokazy  SOLO DUO DANCE FESTIVAL

Michelle Stolarek, „Atlas Eclip calis/ Three seascapes”

Kacper Powichrowski i Karolina Klasa, „Play the game or game the plaY”, chor. Kinga Szema

26.05.2024 / niedziela/

Pokazy w ramach cyklu Obok Nas…

godz:18.00

‘Duet on cello, piano & a heartbeat’
Choreografia oraz wykonanie: Kacper Szklarski, Katarzyna Leszek
Kostiumy: Klaudia Ostrega

Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego
Kraków
grzybobranie / ZIMA NUKLEARNA
reż. Piotr M. Wach
Muzyka: Michał Smajdor
Kostiumy: Kamila Wdowska
Kamera: Jakub Katarzyński
Choreografia sceny walki: Mateusz Strawa
Kamera: Jakub Katarzyński
Zdjęcia i plakat: Magda Woch
Opieka artystyczna: Szymon Czacki
Konsultacje tekstu: Maria Spiss

Kreacja i performans: Oliwia Durczak , Adam Paczkowski, Maksymilian Piotrowski, Katarzyna Skowron, Błażej Szymański

Spektakl wyłącznie dla widzów dorosłych

Miejsce prezentacji, pokazów festiwalowych: Centrum na Przedmieściu ul. Prądzyńskiego 39 A Wrocław

Wstęp wolny na wszystkie wydarzenia, obowiązują zapisy na maila: atutysztuki@gmail.com

Festiwal dofinansowany ze środków Miasta Wrocław, ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego w ramach programu „Taniec”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.

Komentarze
Udostepnij