Recenzje

Aktorzy z T.

O spektaklu „Aktorzy prowincjonalni” (Agnieszka Holland /Witold Zatorski) w reż. Damiana Josefa Necia w Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu – pisze Aram Stern Now the fun is over Where do words begin I’m trying to find the path ahead…

Czytaj dalej

Recenzje

Płatonow nie boli albo rozterki wiejskiego nauczyciela

O spektaklu „Kilka scen z życia. Według Płatonowa” Antona Czechowa w reżyserii Anny Gryszkówny w Teatrze Dramatycznym w Warszawie pisze Anna Czajkowska. Anton Pawłowicz Czechow – niezmiennie niejednoznaczny, genialny obserwator, pozornie bezstronny, z ostrym jak brzytwa humorem – w swym…

Czytaj dalej

Recenzje

Mrok w domu

Kaira Rouda: Ten jeden dzień. W.A.B., Kraków 2019 – pisze Izabela Mikrut. Budzi grozę ta powieść i w zasadzie tylko nadmierna drobiazgowość powoduje, że psychopatyczny bohater przestaje momentami być wiarygodny i prawdziwy. W najmniejszych szczegółach planuje on bowiem międzyludzkie kontakty…

Czytaj dalej

Recenzje

Przyjaźń z dawnych lat

Jordi Sierra i Fabra: Sześć dni w grudniu. Albatros, Warszawa 2019 – pisze Izabela Mikrut. Chociaż Jordi Sierra i Fabra przenosi czytelników do końca I połowy XX wieku, prowadzi narrację zupełnie nowoczesną. Jedynie do zbudowania intrygi kryminalnej i do portretu…

Czytaj dalej

Recenzje

Co robić

Katie Williams: Maszyna szczęścia. Edipresse Książki, Warszawa 2019 – pisze Izabela Mikrut. Istnieje taka maszyna, która wie, co jest człowiekowi potrzebne do szczęścia. Nazywa się Apricity i na rynku pojawiają się już kolejne jej modele. Cieszy się dużym zainteresowaniem, bo…

Czytaj dalej

Recenzje

Prezent

Imogen Hermes Gowar: Syrena i pani Hancock. Albatros, Warszawa 2019 – pisze Izabela Mikrut. Syrena. Wyłowione z oceanu paskudztwo z ustami wykrzywionymi od krzyku. Niewielka istota wymykająca się wyobrażeniom ludzkim. Syrena na pierwszy rzut oka budzi wstręt, ale z pewnością…

Czytaj dalej

Recenzje

Ciało jako krew

Maciej Lewandowski: Cienie Nowego Orleanu. Foksal, Warszawa 2019 – pisze Izabela Mikrut. Trzeba bardzo lubić krwawe thrillery, żeby ucieszyć się tym, co proponuje Maciej Lewandowski. Jego tom “Cienie Nowego Orleanu” zaprzecza wszelkim zasadom stopniowania napięcia. Autor w trochę szkolny sposób…

Czytaj dalej