Recenzje

Naj… naj… naj… 43. Warszawskich Spotkań Teatralnych

Wiesław Kowalski wybiera najlepsze – jego zdaniem – spektakle 43. Warszawskich Spotkań Teatralnych.

NAJLEPSZY REŻYSER:

Katarzyna Szyngiera – “1989” – Teatr Słowackiego w Krakowie, Gdański Teatr Szekspirowski

Marcin Liber – “Ale z naszymi umarłymi” – Teatr Żeromskiego w Kielcach

***

NAJLEPSZY SPEKTAKL:

“1989” – reż. Katarzyna Szyngiera – Teatr Słowackiego w Krakowie, Gdański Teatr Szekspirowski

Pozytywny mit, pozytywny bit, pozytywny hit, taki co łączy, a nie dzieli. I w takim pozytywnym nastroju wychodzimy z przedstawienia „1989”, które serwuje nam pojemny zastrzyk pozytywnej energii. Nie mamy tu do czynienia ze spektaklem roszczącym sobie prawo do bycia dokumentalno-archiwalnym zapisem wydarzeń czy najważniejszych dat, które doprowadziły do obrad Okrągłego Stołu, ale z próbą zinterpretowania tego, co aktywni uczestnicy tamtych dni i transformacyjni obserwatorzy wciąż jeszcze pamiętają, a co dla dorastających teraz Polaków może być już odległą historią. Jest to raczej mocno zmodyfikowana i niepozbawiona wieloznaczności wizja spojrzenia będącego próbą podjęcia dyskursu z przeszłością,  przywoływania z pamięci nie tylko samych faktów związanych z ulicznymi strajkami, stanem wojennym, atakami zomowców czy późniejszymi internowaniami,  ale i wyobrażeń,  różnych punktów widzenia czy zależności. Nie należy jednak zapominać, że mamy do czynienia z poetyką musicalu, który jest gatunkiem scenicznym opierającym się z reguły na pewnych symplifikacjach, czego realizatorom  udaje się w krakowsko-gdańskim spektaklu z powodzeniem uniknąć. Ponadto humor i dowcip, elementy komiksowych przerysowań, a także czuła na sceniczne nastroje muzyka, będąca mieszanką głównie rapu, soulu i R&B, nie pozwalają na jakąkolwiek afektację czy koturnowość. 

„Niewolnica Isaura” – reż. Martyna Majewska – Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu

Wydawać by się mogło, że dla kogoś kto nie oglądał brazylijskiego serialu w polskiej telewizji w roku 1985, spektakl nim inspirowany będzie rodzajem zmodyfikowanej wariacji dla dzisiejszego widza mało czytelnej. Tymczasem Martyna Majewska wraca do tego potwornie sentymentalno-cukierkowatego  utworu po to, by podjąć dialog z tym, jak może tego typu telenowela funkcjonować we współczesnej popkulturze i w kulturowych lejtmotywach, zwłaszcza w odniesieniu do konfiguracji, które dotyczą traktowania kobiet i osób o innym kolorze skóry. I choć spektakl jest niezwykle zabawny, śmieszny, w swej nieoczywistości mocno zaskakujący, wiele jest w nim rzeczy  poruszających, zwłaszcza jeśli chodzi o problemy związane z ciemiężeniem kobiet na wielu płaszczyznach życia społeczno-obyczajowego. Scenariusz Agnieszki Wolny-Hamkało i Martyny Majewskiej jest znakomity w oddaniu tego, jak kulturowe działania mogą pozbawiać człowieka suwerenności i czynić z niego przedmiot handlu. Próby rekonstruowania scen z serialu nie są jednak  tylko obśmiewaniem czy karykaturalnym przejaskrawianiem bohaterów, ale przede wszystkim mają na celu postawić protagonistów  w zwierciadle współczesnej popkultury. Ten silnie artykułowany naddatek  znaczeniowy w poszukiwaniu społecznego komentarza jest ogromnym walorem tego porywającego spektaklu.

NAJCIEKAWSZE WYDARZENIE SPOZA NURTU GŁÓWNEGO

„Dotyk za dotyk. Dansing” – koncepcja i choreografia Katarzyna Sikora – Teatr Współczesny w Szczecinie

***

NAJLEPSZA SCENOGRAFIA:

Daniel Rycharski – „Spartakus. Miłość w czasach zarazy” – reż. Jakub Skrzywanek – Teatr Współczesny w Szczecinie

Mirek Kaczmarek – „Ale z naszymi umarłymi” – reż. Marcin Liber – Teatr Żeromskiego w Kielcach

***

NAJLEPSZA MUZYKA:

Andrzej Webber Mikosz  – „1989” – reż. Katarzyna Szyngiera – Teatr Słowackiego w Krakowie, Gdański Teatr Szekspirowski

NAGROBKI – „Ale z naszymi umarłymi” – reż. Marcin Liber – Teatr Żeromskiego w Kielcach

***

NAJLEPSZY ZESPÓŁ AKTORSKI:

Teatr Współczesny w Szczecinie – “Spartakus. Miłość w czasach zarazy” – reż. Jakub Skrzywanek

Teatr Żeromskiego w Kielcach – „Ale z naszymi umarłymi” – reż. Marcin Liber

Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu – „Niewolnica Isaura” – reż. Martyna Majewska

Teatr im. Słowackiego w Krakowie – „1989” – reż. Katarzyna Szyngiera

***

NAJLEPSZA AKTORKA:

Magdalena Osińska – „1989” – reż. Katarzyna Szyngiera – Teatr Słowackiego w Krakowie, Gdański Teatr Szekspirowski

Milena Gauer – „Czas porzucenia” – reż. Weronika Szczawińska – Teatr Jaracza w Olsztynie

Angelika Cegielska – „Niewolnica Isaura” – reż. Martyna Majewska – Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu

***

NAJLEPSZY AKTOR:

Michał Kaleta – „Śmierć Jana Pawła II” – reż. Jakub Skrzywanek – Teatr Polski w Poznaniu

Ireneusz Mosio – „Niewolnica Isaura” – reż. Martyna Majewska – Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu

Mateusz Bieryt – „1989” – reż. Katarzyna Szyngiera – Teatr Słowackiego w Krakowie, Gdański Teatr Szekspirowski

***

NAJLEPSZA MĘSKA ROLA DRUGOPLANOWA:

Andrzej Plata – „Ale z naszymi umarłymi” – reż. Marcin Liber – Teatr Żeromskiego w Kielcach

Wojciech Dolatowski, Antoni Sztaba – „1989” – reż. Katarzyna Szyngiera – Teatr Słowackiego w Krakowie, Gdański Teatr Szekspirowski

***

NAJLEPSZA ŻEŃSKA ROLA DRUGOPLANOWA:

Anna Januszewska – „Spartakus. Miłość w czasach zarazy” – reż. Jakub Skrzywanek – Teatr Współczesny w Szczecinie

Dominika Feiglewicz, Małgorzata Majerska, Julia Latosińska – „1989” – reż. Katarzyna Szyngiera – Teatr Słowackiego w Krakowie, Gdański Teatr Szekspirowski

***

NAJLEPSZE KOSTIUMY:

Arek Ślesiński – „1989” – reż. Katarzyna Szyngiera – Teatr Słowackiego w Krakowie, Gdański Teatr Szekspirowski

Grupa Mixer – „Ale z naszymi umarłymi” – reż. Marcin Liber – Teatr Żeromskiego w Kielcach

Natalia Mleczak – „Spartakus. Miłość w czasach zarazy” – reż. Jakub Skrzywanek – Teatr Współczesny w Szczecinie

***

NAJLEPSZA DRAMATURGIA/ADAPTACJA/SCENARIUSZ

Marcin Napiórkowski, Katarzyna Szyngiera, Mirosław Wlekły – „1989” – reż. Katarzyna Szyngiera – Teatr Słowackiego w Krakowie, Gdański Teatr Szekspirowski

Michał Kmiecik – „Ale z naszymi umarłymi” – reż. Marcin Liber – Teatr Żeromskiego w Kielcach

Agnieszka Wolny-Hamkało, Martyna Majewska – „Niewolnica Isaura” – reż. Martyna Majewska – Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu

***

NAJLEPSZA CHOREOGRAFIA:

Barbara Olech – „1989” – reż. Katarzyna Szyngiera – Teatr Słowackiego w Krakowie, Gdański Teatr Szekspirowski

***

NAJLEPSZE ŚWIATŁO:

Paulina Góral – “1989” – reż. Katarzyna Szyngiera – Teatr Słowackiego w Krakowie, Gdański Teatr Szekspirowski

Mirek Kaczmarek – „Ale z naszymi umarłymi” – reż. Marcin Liber – Teatr Żeromskiego w Kielcach

***

NAJWIĘKSZA NADZIEJA:

Mikołaj Krzeszowiec, Mateusz Flis, Wojciech Świeściak  – “Niewolnica Isaura” – reż. Martyna Majewska – Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu

***

NAJWIĘKSZE ROZCZAROWANIE:

„Łatwe rzeczy” – reż. Anna Karasińska – Teatr Jaracza w Olsztynie (rozstrzygnięcie takie stawiam, przy całym dostrzeżeniu wartości przedstawienia,  jedynie w kontekście wszystkich dotychczasowych nagród, które spektakl otrzymał, a zwłaszcza Grand Prix na Festiwalu Sztuki Aktorskiej w Kaliszu)

***

NAJWIĘKSZY ZNAK ZAPYTANIA:

„Miła robótka” – reż. Agnieszka Jakimiak – Teatr Fredry w Gnieźnie

Fot. Bartek Barczyk

Komentarze
Udostepnij
Tags: , , , , , , ,