Zapowiedzi

Nominacje do Nagrody Norwida ogłoszone

LITERATURA

Joanna Bator – pisarka, felietonistka, publicystka

Nominowana za powieść „Gorzko, gorzko”, wyd. Znak

Absolwentka kulturoznawstwa na Uniwersytecie Wrocławskim. Autorka doktoratu z filozofii, poświęconego tematyce feminizmu, psychoanalizy i postmodernizmu. Do 2008 roku pracowała jako adiunkt w Instytucie Filozofii i Socjologii Państwowej Akademii Nauk. Wykładała również w Polsko-Japońskiej Wyższej Szkole Technik Komputerowych. Była stypendystką Middlesex Universityw Londynie, a także New School of Social Research w Nowym Jorku. Trzykrotnie odwiedziła Tokio, gdzie przebywała na stypendium Cannon Foundation in Europe i Japan Foundation. W tym czasie tworzyła eseje i felietony w tamtejszej prasie polonijnej. Na jej twórczość duży wpływ miała kultura japońska. Po dwuletnim pobycie w Tokio, pisarka wydała książkę „Japoński wachlarz”. W 2013 roku stworzyła zbiór esejów i felietonów „Rekin z parku Yoyogi”. Od 2011 roku poświęciła się wyłącznie pracy twórczej, rezygnując z posady wykładowcy. W tym czasie powstały takie powieści jak „Piaskowa Góra” czy „Chmurdalia”. Pierwsza z wymienionych przyniosła pisarce ogromny sukces, zarówno w Polsce, jak i zagranicą. Za powieść „Ciemno, prawie noc” otrzymała w 2012 roku Literacką Nagrodę Nike. Stworzyła także esej „Wyspa Łza” i powieść „Rok królika”. W 2017 roku wydała swoją pierwszą powieść japońską „Purezento”.

Piotr Bratkowski – poeta, krytyk literacki, publicysta

Nominowany za powieść „Mieszkam w domu, w którym wszyscy umarli”, wyd. Wielka Litera

Absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim (1977). Studiował także filozofię. Debiutował na łamach prasy literackiej w 1975 roku. W latach 80. był felietonistą miesięcznika „Literatura”. Publikował w czasopismach drugiego obiegu. Posługiwał się pseudonimami Agnieszka Lwowska, Jan Marcinkowski, Marek Mokotowski, Tadeusz Gaz. Od 1990 roku pracuje jako dziennikarz, początkowo w „Gazecie Wyborczej”, później w „Rzeczpospolitej”. Od 2001 roku jest członkiem redakcji tygodnika „Newsweek Polska”, gdzie pełnił m.in. funkcje kierownika działu społecznego i dziennikarza działu kulturalnego. Publicysta piszący najczęściej o popkulturze i książkach, czasem też o innych sprawach – od polityki po sport. Od 1981 roku opublikował sześć książek – cztery tomy wierszy („Uniwersytet”, „Strefa skażeń”, „Nauka strzelania”, „Wiersze stare i nowe”), powieść „W stanie wolnym”, wywiad rzeka z Tomaszem Lipińskim „Dziwny, dziwny, dziwny” i zbiór tekstów o muzyce rockowej „Prywatna taśmoteka, czyli Słodkie lata 80”. Za tę ostatnią otrzymał w 1989 roku Nagrodę Młodych im. Stanisława Wyspiańskiego. W 2010 roku został nagrodzony Pikowym Laurem – nagrodą za najlepsze prasowe publikacje na temat książek. Był wieloletnim jurorem Nagrody Literackiej Nike. Obecnie zasiada w jury nagrody Superbrand w dziedzinie kultury oraz nagrody Wielki Kaliber, przyznawanej za polską powieść kryminalną.

Maria Karpińska – autorka artykułów, opowiadań, recenzji literackich i operowych

Nominowana za zbiór opowiadań „Żywopłoty”, wyd. W.A.B

Jej teksty publikowane były m.in. w „Res Publice Nowej”, „Czasie Kultury”, „Teatrze”, „Małej Kulturze Współczesnej”, „Znaku”, „Nowych Książkach” i „Twórczości”. „Żywopłoty” są jej debiutem książkowym. To osiem opowiadań, które układają się w jeden ciąg: od czasów dzieciństwa aż po późną starość. Ich bohaterami są ludzie, poszukujący sensu tam, gdzie znajduje się pustka. „Autorka, unikając patosu, tworzy słodko-gorzką opowieść o tym, co stanowi doświadczenie każdego człowieka – przeznaczeniu, przemijalności, pamięci, a przede wszystkim: miłości i śmierci” – napisała o debiucie autorki Olga Hund.

MUZYKA

Klaudiusz Baran – akordeonista, bandoneonista, kameralista, pedagog

Nominowany za płytę CD „Ignacy Zalewski Accordion Works”, wyd. Chopin University Press

Ukończył Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie (obecnie UMFC) w klasie Jerzego Jurka (1995) oraz studia w Conservatoire Paul Dukas w Paryżu pod kierunkiem Maxa Bonnaya. Związał się z macierzystą uczelnią, gdzie od 2002 roku pełnił kierownicze funkcje, po tę najważniejszą – rektora (od 2016). Jego dokonania artystyczne zmieniły w Polsce postrzeganie akordeonu. Największe uznanie wzbudzają jego interpretacje muzyki najnowszej, w tym prawie 50 prawykonań dzieł solowych, kameralnych i z towarzyszeniem orkiestr, z których większość była mu dedykowana albo powstała z jego inspiracji. Jego wielką namiętnością jest argentyńskie tango, które jako pierwszy polski instrumentalista wprowadził na sale koncertowe. Był współtwórcą i liderem najsłynniejszych formacji tangowych, takich jak Tangata Quintet czy Machina del Tango, kreujących polską kulturę tanga. Jako pierwszy akordeonista wystąpił jako solista z towarzyszeniem Orkiestry Filharmonii Narodowej, jak również z większością najważniejszych polskich orkiestr. Koncertuje w Polsce, wielu miastach europejskich, a także w Chinach i Argentynie. Jako kameralista występował z takimi mistrzami, jak Ivan Monighetti, Roby Lakatos, Julius Berger, Konstanty Andrzej Kulka i wielu innych. Jest zdobywcą trzech „Fryderyków”. W 2003 roku jako pierwszy akordeonista otrzymał statuetkę za płytę Astor Piazzolla – Tango (Sony Classical). W 2020 r. prestiżowy box 100 na 100. Muzyczne dekady wolności (PWM) z jego udziałem został nagrodzony w dwóch kategoriach: „Album roku – muzyka symfoniczna” oraz „Najwybitniejsze nagranie muzyki polskiej”. W dorobku ma ponad 80 płyt. Tworzy grupę World Music, jako muzyk sesyjny nagrywa muzykę filmową i rozrywkową, towarzyszy piosence aktorskiej. W 2010 roku został odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Andrzej Bauer – wiolonczelista

Nominowany za interpretację Koncertu na wiolonczelę i orkiestrę Witolda Lutosławskiego, wydanego na płycie CD „Cello concertos/ Schumann, Czajkowski, Lutosławski”, Narodowy Instytut Fryderyka Chopina

Studiował w Akademii Muzycznej w Łodzi u Kazimierza Michalika (1984). W latach 1986-1987, jako stypendysta rządu austriackiego, kształcił się u André Navarry w Hochschule für Musik und Darstellende Kunst w Wiedniu. W latach 1989-1990, dzięki stypendium Witolda Lutosławskiego, kontynuował studia u Williama Pleetha w Londynie. Brał udział w licznych kursach mistrzowskich. Jest laureatem konkursów muzycznych: im. Dezyderiusza Danczowskiego w Poznaniu (I nagroda, 1983), „Praska Wiosna” (III nagroda, 1989), międzynarodowego konkursu radiofonii niemieckich w Monachium (I nagroda, 1992). W 1989 roku otrzymał nagrodę Parlamentu Europejskiego i Rady Europy. Brał udział w międzynarodowych festiwalach muzycznych, m.in. w Warszawie (Warszawska Jesień), San Juan (Puerto Rico), Paryżu, Louisville (Stany Zjednoczone). Jego repertuar obejmuje kompozycje od baroku po współczesne (w tym utwory specjalnie dla niego skomponowane). Koncertował w Holandii, Francji, Niemczech, Japonii i Stanach Zjednoczonych, z takimi orkiestrami symfonicznymi jak Filharmonicy Monachijscy, Orkiestra RAI w Neapolu, Orkiestra Filharmoniczna w Strasburgu, Orkiestra Radia w Stuttgarcie, Orkiestra Radiowa w Berlinie. Występował jako solista z większością polskich orkiestr symfonicznych i kameralnych, a zespoły takie jak Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Narodowej i Sinfonia Varsovia zapraszają go na swoje europejskie tournées koncertowe. Współpracował z wieloma radiofoniami (Polskie Radio, BBC, ORTF, Norddeutscher Rundfunk, Südwestfunk, Bayerischer Rundfunk). Pierwsza płyta artysty, nagrana dla wytwórni Koch/Schwann, zawierająca m.in. utwory Franza Schuberta, Johannesa Brahmsa i Roberta Schumanna, została wyróżniona Nagrodą Niemieckiej Krytyki Płytowej. Na kolejnych płytach kompaktowych utrwalił utwory Dmitrija Szostakowicza, Sergiusza Prokofiewa i Igora Strawińskiego (Koch), Lila – koncert na skrzypce, wiolonczelę i orkiestrę Konstantego Regameya (Swiss Radio International), Koncert wiolonczelowy Witolda Lutosławskiego (Naxos) oraz 6 suit na wiolonczelę solo Johanna Sebastiana Bacha (CD Accord). Od października 2008 roku prowadzi klasę wiolonczeli na Wydziale Instrumentalnym Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy. W grudniu 2014 roku otrzymał tytuł profesora sztuk muzycznych.

Malina Sarnowska – pedagog i animatorka życia muzycznego, skrzypaczka, autorka scenariuszy, tekstów literackich i piosenek

Nominowana za autorski miniserial „Bazylek w Sinfonii Varsovii”

Absolwentka Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie (obecnie Uniwersytet Muzyczny) i Instytutu Orffa przy Uniwersytecie Mozarteum w Salzburgu. Od ponad 20 lat zaangażowana w pracę pedagogiczną, przede wszystkim przy projektach i koncertach edukacyjnych w instytucjach kultury. Przez dekadę była związana na stałe z Filharmonią Narodową, gdzie m.in. tworzyła i prowadziła autorskie koncerty dla dzieci, wydawała z grupą młodych wolontariuszy biuletyn „Afisz” oraz inicjowała i koordynowała projekty o interdyscyplinarnym charakterze. Obecnie jest zastępcą kierownika Działu Programowego w Orkiestrze Sinfonia Varsovia. Ponadto regularnie współpracuje z Filharmonią Łódzką i Fundacją Muzyka jest dla wszystkich. Prowadzi zajęcia umuzykalniające z dziećmi (wiek: 0-18 lat) i warsztaty dla nauczycieli w Polsce i za granicą (Węgry, Łotwa, Czechy, Szkocja, Rosja). Realizowała autorski program umuzykalniający w świetlicach środowiskowych na Pradze Południe, włączając się tam również w pracę badawczą. Reprezentowała Polskę na konferencjach wychowania muzycznego w Salzburgu, Glasgow, Petersburgu i Baku. We współpracy z Ambasadą Polski w Hanoi i tamtejszą Akademią Muzyczną w kwietniu 2019 roku zrealizowała projekt koncertów familijnych w stolicy Wietnamu. Wiceprezes Polskiego Towarzystwa Carla Orffa i stypendystka ISME w latach 2013-2016. Współautorka podręczników i publikacji do nauki muzyki dla przedszkoli i szkół podstawowych (WSiP).

SZTUKI PLASTYCZNE

Janusz Fogler – fotograf, wydawca, nauczyciel akademicki

Nominowany za wystawę „Powrót do ogrodu”, Ney Gallery & Prints w Warszawie

Studiował Geografię na Uniwersytecie Warszawskim. Doktorat i habilitację zrobił na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Autor książek i albumów fotograficznych. Swoje kontakty z działalnością wydawniczą i dziennikarską rozpoczął na studiach od współpracy z harcerskim wydawnictwem „Horyzonty” i tygodnikiem „Polityka”. Przez 15 lat pracował jako redaktor w Młodzieżowej Agencji Wydawniczej. W 1990 roku wygrał konkurs na dyrektora Wydawnictw Artystycznych i Filmowych, a w 1993 odkupił tę firmę od skarbu państwa. W latach 2002-2003 był prezesem CHZ Ars Polona. Sprawował też funkcje prezesa Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, Związku Polskich Artystów Fotografików, wiceprezesa Polskiej Izby Książki oraz prezesa Towarzystwa Przyjaciół Legionowa, w którym mieszka do dziś. W latach 1998-1999 był pełnomocnikiem ministra kultury, odpowiedzialnym za pierwszą fazę przygotowań do polskiego wystąpienia w 2000 roku w roli gościa honorowego na targach książki we Frankfurcie. Sekretarz generalny Ruchu Stu. Od 2005 do 2011 roku przewodniczący Rady Nadzorczej Oficyny Wydawniczej AURIGA. Od czerwca 2009 roku dziekan Wydziału Sztuki Mediów i Scenografii ASP w Warszawie. Od grudnia 2009 roku przewodniczący Zarządu Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. W 2008 roku otrzymał odznaczenie Zasłużony dla Kultury Polskiej oraz brązowy Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Wcześniej otrzymał honorową odznakę PTWK oraz S.A. ZAiKS, Medal Pamiątkowy PTWK za działalność na rzecz książki, Medal Pamiątkowy w uznaniu zasług dla S.A. ZAiKS oraz Złotą Odznakę Honorową Stowarzyszenia Księgarzy Polskich. W 2011 roku prezydent RP nadał mu tytuł profesora sztuk plastycznych. W tym samym roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a następnie Medalem Edukacji Narodowej za szczególne zasługi dla oświaty i wychowania. Rok później został wybrany (na drugą kadencję) dziekanem Wydziału Sztuki Mediów i Scenografii ASP, z którego w roku 2013 wyłonił się nowy Wydział Scenografii. W grudniu 2013 roku wybrano go również ponownie przewodniczącym Zarządu Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. Od 2014 roku pełni też funkcję redaktora naczelnego czasopisma naukowego „Acta Poligraphica”.

Piotr Welk – grafik, programista, malarz, fotografik

Nominowany za wystawę „Autoportret”, Galeria Sztuki na Prostej w Jabłonnie

Studiował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskał w roku 1998 w pracowni prof. Waldemara Świerzego. Pracuje na Wydziale Grafiki oraz prowadzi pracownię Multimedialnej Kreacji Artystycznej oraz prowadzi własną firmę multimedialną “Gargulio” .Zajmuje się plakatem, opracowaniem graficznym książek, rysunkiem, malarstwem, fotografią, wideoartem. W plakacie łączy technikę tradycyjną z grafiką komputerową. Pracuje w obszarze nowych technik i technologii graficznych, zwanych niekiedy grafiką cyfrową, wykorzystywanych w animacji, filmie i strategiach komunikacji wizualnej. Dają one ogromne, nieznane jeszcze do niedawna możliwości precyzyjnego obrazowania. Za jej pomocą Piotr Welk dokonuje introspekcji w materię obiektów o niespotykanej dotąd rozdzielczości obrazu, odwzorowującej niemal molekularną budowę graficznych linii, punktów, cząsteczek. Można określić, że przy pomocy bitów podróżuje przez graficzny kosmos. Jest, jak zauważa autor wypowiedzi o artyście, Paweł Miszewski, „dygitalnym argonautą”.

Xawery Wolski – rzeźbiarz

Nominowany za rewitalizację dworu w Dańkowie i stworzenie na jego terenie galerii sztuki współczesnej

Kształcił się w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Akademii Sztuk Pięknych w Paryżu, New York Studio School of Drawing, Paintings and Sculpture, School of Fine Arts w Aix-en-Province i Instytucie Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Paryżu. Jego prace są gromadzone i pokazywane na całym świecie, m.in. w Muzeum Liu Haisu w Szanghaju, Narodowej Galerii Sztuki Zachęta, Museo Carillo Gil, Museo Rufino Tamayo i Museo de Arte Moderno w Meksyku. Tworzy przede wszystkim rzeźbę. Przez wiele lat mieszkał w Meksyku, gdzie można zobaczyć jego „Łańcuchy nieskończoności” przy wejściu do Muzeum Rufino Tamayo, cykl prac stworzonych dla hotelu Four Seasons w Punta Mita oraz Stele zaaranżowane w Álvaro Obregón (przy wyjściu z metra Zapata) w Mexico City – zrealizowane we współpracy z dziećmi ulicy przy pomocy francuskiego Ministerstwa Stosunków Zewnętrznych. Uczestniczył w wielu programach rezydencyjnych dla artystów, spędził długie okresy swojej twórczości w Azji i Indiach, tworząc rzeźby związane z określonymi zagadnieniami kulturowymi i metafizycznymi. Projekt sieci Infinity (2017), obejmuje cykl stałych rzeźb w przestrzeni publicznej, m.in. w San Diego w Kalifornii (USA), Park Grotowskiego w Warszawie i Kimpton Epic Hotel w Miami na Florydzie (USA). Zrealizował ponad siedemdziesiąt wystaw indywidualnych na całym świecie. Jest laureatem stypendium Fundacji Pollocka Krasnera (Nowy Jork, 2008), Nagrody Krytyków Pokaz (Warszawa, 2006) oraz Croix d’Argent pour le Merite et Devouement Francais au titre des Arts (2000). Jego twórczość charakteryzuje się głęboką prostotą i utrwala fuzję odległej przeszłości i teraźniejszości. Zbliża się do tradycji rzeźbiarskiej przodków, w której syntetyzuje proste formy i mniej więcej geometryczne kształty, aby przedstawić określone idee i koncepcje.

TEATR

Wojciech Faruga – reżyser, scenograf i dramaturg

Nominowany za reżyserię spektaklu „Matka Joanna od Aniołów”, Teatr Narodowy w Warszawie

Studiował na Wydziale Reżyserii Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie i w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W ramach projektu Odkryte/Zakryte w Teatrze Dramatycznym w Warszawie przygotował akcję performatywną „Kniaź Patiomkin. Siedem snów Schmidta o rewolucji”. W latach 2010-2016 był współscenarzystą wydarzeń w ramach akcji „Wyłącz system” (Dom Spotkań z Historią). Współautor jednego z odcinków serialu teatralnego „XIX -> XXI. Powrót do przyszłości”, zrealizowanego na otwarcie Centrum Nauki Kopernik. Współtworzył koncepcję ekspozycyjną Muzeum Katyńskiego. Jego prace teatralne często powstają w oparciu o autorskie scenariusze czy scenografie, jak: „Carson City” oraz „San Fernando Valley” (kolektyw teatralny 52°43’N19°42’E PROJECT), „Betlejem polskie” (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu) – wyróżnione na 19. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej w Warszawie, „Prawy lewy na obcasie” (Kote Marjanishvili State Drama Theatre w Tbilisi), „Nieważkość” (Teatr Nowy Proxima w Krakowie). Reżyser i współautor spektaklu „Wszyscy święci” – nagrodzonego na 11. Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy. Wystawił takie sztuki jak: „W środku słońca gromadzi się popiół” (Narodowy Stary Teatr w Krakowie), „Trędowata” i „Maria Antonina. Ślad królowej Pilgrima”  (Teatr Polski w Bydgoszczy), „Balladyna. Kwiaty ciebie nie obronią” (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu), „Lalka. Najlepsze przed nami” i „Mewa” (Teatr Powszechny w Warszawie), „Królowa Margot. Wojna skończy się kiedyś” (Teatr Polski w Bielsku Białej), „Antoniusz” i „Kleopatra” (Teatr im. Jaracza w Łodzi), „Rosemary” (Teatr Śląski w Katowicach), „Dekalog” (Royal District Theatre w Tbilisi, 2019), „Walentyna” (Teatr Telewizji) – wyróżniona Platinum Remi Award podczas 48. Worldfest Independent Film Festival w Houston w kategorii “Film and Video Art – Independent Experimental Film and Videos”. Wspólnie z Julią Kijowską wyreżyserował „Spowiedź motyla” (Teatr Ateneum w Warszawie). Od 2012 roku jest dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Festiwalu Teatrów dla Dzieci
i Młodzieży KORCZAK. Był również dyrektorem artystycznym 18. Światowego Kongresu Międzynarodowego Stowarzyszenia Teatrów dla Dzieci i Młodzieży ASSITEJ.

Modest Ruciński

Nominowany za rolę Cervantesa/Alonso Kichany/Don Kichota w spektaklu „Człowiek z La Manchy”, Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy

Absolwent Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej w Warszawie (2004). Wychowanek Stanisława Steczkowskiego w chórze Cantus w Stalowej Woli. Występował w koncercie laureatów programu TVP2 Szansa na Sukces (1997), w koncercie Debiuty na festiwalu OPOLE’98 oraz Koncercie Galowym PPA „Tak jest” w reż. Wojciecha Kościelniaka. Na deskach teatru zadebiutował w 2003 roku w nowej wersji spektaklu muzycznego Andrzeja Strzeleckiego „Złe zachowanie”. W latach 2004-2012 występował na scenie Teatru Narodowego w Warszawie, gdzie zagrał w przedstawieniach w reżyserii m.in.: Andrzeja Seweryna „Ryszard II”, Tadeusza Bradeckiego „Happy End”, Macieja Prusa „Wiele hałasu o nic”, Karoliny Szymczyk „Rozmowy Nocą”, Jacques’a Lasalle „Tartuffe” oraz „Lorenzaccio”, Barbary Wysockiej „Lenz”, Agnieszki Glińskiej „Mewa” oraz „Pożegnania”. Wystąpił również w musicalu „Taniec wampirów” Romana Polańskiego w Teatrze Roma (Herberta). W latach 2012-2017 był aktorem Teatru Studio im. St. Witkiewicza w Warszawie. Od 2018 roku pracuje w zespole Teatru Dramatycznego w Warszawie. Na swoim koncie ma role w filmach m.in.: „Trzy minuty – 21.37” Macieja Ślesickiego, „Ogród Luizy” Macieja Wojtyszko, „Katyń” Andrzeja Wajda, „Ego” Krzysztofa Jankowskiego. Zagrał liczne role telewizyjne, brał udział w produkcjach radiowych i dubbingowych.

Danuta Stenka – aktorka teatralna, filmowa, radiowa i dubbingowa

Nominowana za rolę Charlotty w spektaklu „Sonata jesienna”, Teatr Narodowy w Warszawie

Ukończyła Studium Aktorskie przy Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (1984), gdzie debiutowała w „Betlejem polskim” Lucjana Rydla. Występowała na scenie Teatru Współczesnego w Szczecinie, Teatru Nowego w Poznaniu, Teatru Dramatycznego w Warszawie, a od 2003 r. warszawskiego Teatru Narodowego. Gra również gościnnie w spektaklach takich reżyserów jak: Grzegorz Jarzyna (TR Warszawa) czy Krzysztof Warlikowski (Nowy Teatr) oraz Teatru Telewizji. Wielokrotnie nagradzana m.in.: honorowym wyróżnieniem aktorskim na Festiwalu DWA TEATRY w Sopocie za rolę w spektaklu Teatru Telewizji „Intryga i miłość”, Złotym Mikrofonem za „wybitne role w Teatrze Polskiego Radia”, na 7. Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Boska Komedia w Krakowie – najlepsza aktorka za spektakl TR Warszawa „Druga kobieta”, Nagrodą im. Aleksandra Zelwerowicza za rolę Ellidy Wangel w „Kobiecie z morza”, Fenomen PRZEKROJU. Jest laureatką licznych polskich nagród filmowych, w tym pięciu Złotych Kaczek i dwóch Orłów. Za rolę George Sand w filmie „Chopin. Pragnienie miłości” odebrała Orła za najlepszą główną rolę kobiecą i Złotą Kaczkę w kategorii „Najlepsza polska aktorka” oraz nagrodę Wielkiego Splendoru. Nagrodzona również Orłem za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą w filmie „Katyń”, Grand Off dla najlepszej aktorki za krótkometrażowy film „Janek” oraz Złotymi Kaczkami za najlepszą rolę kobiecą w „Idealnym facecie dla mojej dziewczyny” i w kategorii „Aktorka” za role w filmach „Uwikłanie” i „Nad życie”. Od 2015 roku wystąpiła m.in. w takich produkcjach filmowych jak: „Chemia”, „Szatan kazał tańczyć”, trzech seriach „Planety Singli”, „Zgoda”, „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej”, „Listy do M 3” czy „Wilkołak”. Można ją również oglądać w takich filmach jak: „Sala samobójców”, „Hejter”, „Solid Gold”, „Czarny Mercedes”,  „Klecha” oraz „1800 gramów”. Wcieliła się także w postać schwarz charakteru, ordynator szpitala w serialu „Diagnoza”. Uhonorowana Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Komentarze
Udostepnij