Zapowiedzi

Styczeń 2022 w krakowskim Teatrze Mumerus

REPERTUAR TEATRU MUMERUS

STYCZEŃ 2022

8. 01. 2022, godz. 19:00 „Posiew boga wojny”

9. 01. 2022, godz. 19:00 „Posiew boga wojny”

10. 01. 2022, godz. 19:30 „Posiew boga wojny”

22.01. 2022, godz. 19:00 „Godzinki czyli od świtu do zmierzchu”

23.01. 2022, godz. 19:00 „Godzinki czyli od świtu do zmierzchu”

Wszystkie spektakle w Teatrze Zależnym, Kraków, ul. Kanonicza 1

Bilety: 

https://ewejsciowki.pl/krakow/teatry/teatr-mumerus,871

Zdjęcia ze spektakli dostępne są na:

https://www.flickr.com/photos/105029704@N02/albums

„Posiew boga wojny” to spektakl rozgrywający się w poczekalni, gdzie ludzie czekają: na nowe, lepsze czasy. Na powodzenie w miłości, na ukojenie zszarganych nerwów. Akcja rozgrywa się przed, w trakcie i po jednej  z światowych wojen – każda z postaci na swój sposób szuka własnego języka i własnych gestów, aby nową rzeczywistość oswoić lub chociaż znieść. W tle od czasu do czasu pobrzmiewają dźwięki muzyki Mahlera, która jednak wykrzywia się i deformuje, bo wraz ze starym światem skończyła się też i jego muzyka.

To spektakl o odejściu od wspólnego odczuwania otaczającego świata. W zamian dostajemy obraz wielu, często nieprzystających rzeczywistości, utkany z maniakalnych obsesji, zwidów wywołanych przez alkoholizm, schizofrenicznych lęków czy histerycznej euforii. Wraz z obrazami różnych rzeczywistości zmienia się również przestrzeń spektaklu Ale ciągle kontekstem jest tu najcięższe doświadczenie społeczne, które obala dotychczasowy porządek, stawiając ostrą cezurę między starym a nowym – wojna i to, co ją poprzedziło i to, co po niej nastąpiło.

Aktorzy: Ewa Breguła, Mateusz Dewera / Robert Żurek, Jan Mancewicz, Jacek Milczanowski,

Kostiumy: Monika Gigier, Alicja Margolin

Opracowanie muzyczne: Michał Braszak

Scenariusz, reżyseria, przestrzeń: Wiesław Hołdys

Współpraca: Agnieszka Dziedzic, Agnieszka Dębowska

W spektaklu wykorzystano fragmenty trzeciej części („Feierlich und gemessen, ohne zu schleppen”) I Symfonii D-Dur „Tytan” Gustawa Mahlera.

W spektaklu wykorzystano fragmenty i cytaty z następujących utworów: Emil Wyrobek ” Z otchłani chorób nędzy i upadku”, Józef Czechowicz „Żal”, Władysław Sebyła „Pogrzebny”, Tytus Czyżewski „W szpitalu obłąkanych”,  „Szumiłebski, Moczygębski głowy szuka” (anonim XVII w.), Maria Komornicka „Na rozdrożu” oraz fragmenty artykułów prasowych z lat 1914-1924.

Projekt współfinansowany ze środków Miasta Krakowa.

Projekt zrealizowano przy wsparciu  finansowym Województwa Małopolskiego Partnerzy medialni: Dziennik Teatralny, Kulturatka, Fundacja Promocji Kultury

GODZINKI czyli OD ŚWITU DO ZMIERZCHU

Scenariusz, reżyseria, przestrzeń: Wiesław Hołdys

Współpraca: Agnieszka  Dziedzic

Wykonawcy: Ewa Breguła, Katarzyna Chodoń, Monika Gigier, Agnieszka Nastalska, Jan Mancewicz

Kostiumy: Monika Gigier i Alicja Margolin

Muzyka: Michał Braszak

Premiera: 6 i 7 czerwca 2021, godz. 19:00, Teatr Zależny, Kraków, ul. Kanonicza 1

Projekt zrealizowano przy wsparciu finansowym Województwa Małopolskiego.  

Wsparcie ze środków Funduszu Przeciwdziałania COVID-19

Partnerzy medialni: portale Dziennik Teatralny, Kraków zaprasza, Kulturatka, naScenie.info

„Godzinki czyli od świtu do nocy” to spektakl muzyczno – taneczny, poświęcony pieśniom śpiewanym codziennie o określonych porach dnia. Akcja, zgodnie z tradycyjną koncepcją jedności czasu, zawiera się  w ciągu jednej doby – czyli, jak w podtytule: „od świtu do nocy”. Najistotniejszym założeniem przedstawienia jest to, aby struktura muzyczna (rozumiana jako synteza śpiewu, mowy, ciszy i  dźwięków związanych z materialnością tak ludzi, jak i rzeczy) pełniła rolę nadrzędną i określała kształt oraz charakter całości. Spektakl koncentruje się na tzw. „białym śpiewie” oraz na tańcach. Chodzi tu o tańce służące bądź odpędzaniu złego – czyli będące w istocie rodzajem egzorcyzmów – tak jak tarantela bądź też  tych, które umożliwiały kontakt z rzeczywistością pozazmysłową –  jak tańce chasydzkie, podczas których dusza ma się podnieść o dwie stopy nad ziemię – jak głosi chasydzkie powiedzenie.  Zaś Jerzy Trzanowski, XVII-wieczny poeta trzech narodów: polskiego, czeskiego i słowackiego (którego teksty, w przekładzie na współczesną polszczyznę Zbigniewa Macheja, wykorzystane zostały w spektaklu) napisał: „Usta jak dzwoneczek brzmią/ lecz wtedy najmocniej grzmią,/gdy serce sznureczek ciągnie, /taki głos Niebo osiągnie”.

Zdjęcia ze spektaklu: https://www.flickr.com/photos/105029704@N02/albums

fot. Jacek Maria Stoklosa

Komentarze
Udostepnij