Zapowiedzi

“Wracać znów do domu” – marcowa premiera w TR WARSZAWA

Premiera “Wracać znów do domu” odbędzie się 6 marca o godzinie 19.00 w TR Warszawa/Marszałkowska 8.

Akcja spektaklu “Wracać wciąż do domu” opartego na książce Ursuli K. Le Guin rozpoczyna się w momencie, w którym kończy się większość dystopijnych opowieści science-fiction.

To historia o tym, co dzieje się po zniknięciu współczesnej cywilizacji, setki lat po katastrofie klimatycznej. Zamiast pokazywać wizję zaawansowanej technologicznie przyszłości, w której dochodzi do zderzenia największych ludzkich osiągnięć i naszych najgorszych instynktów, twórcy sięgają dalej, przenosząc się w czasie aż do momentu, kiedy ludzie ponownie żyją blisko natury. Poznajemy społeczeństwo, w którym najważniejszą rolę odgrywa wspólnotowość i pozbawiona hierarchii więź z otaczającym światem.

Bohaterka spektaklu, kobieta o imieniu Stone Telling (pol. Mówiący Kamień) ma podwójną tożsamość – jest przedstawicielką dwóch plemion: ludu Kesh i ludu Kondora. Zafascynowane wizją rozwoju plemię Kondorów nie boi się konfliktów z innymi społecznościami. Ludzie Kesh natomiast są niechętni wobec postępu technologicznego, pozostają w duchowej więzi z naturą, a w ich języku brać i dawać znaczy to samo.

Amerykański pisarz Jonathan Franzen pisał niedawno na łamach New Yorkera: “Nadchodzi apokalipsa klimatyczna. Aby się na nią przygotować, musimy przyznać, że nie umiemy jej zapobiec. Życzliwość wobec sąsiadów i szacunek do ziemi będą niezbędne w dobie kryzysu i w społeczeństwie, które go przetrwa”. Podobną wizję przyszłości nakreśliła Le Guin w swojej książce z 1985 roku.

“Wracać wciąż do domu” to koprodukcja Festival/Tokyo, TR Warszawa oraz Instytutu Adama Mickiewicza. Premiera wersji japońskiej, w ramach obchodów 100-lecia polsko-japońskich stosunków dyplomatycznych, odbyła się 8 listopada 2019 roku podczas Festival/Tokyo w Japonii. Idea projektu prezentowana była także na TPAM 2019 – Performing Arts Meeting in Yokohama, które odbyło się w lutym 2019 roku. Przedstawienie ma dwie wersje obsadowe: polsko-japońską (prezentowaną w Tokio) i polską (graną w siedzibie TR Warszawa w marcu 2020 roku).

***

“Always Coming Home” by Ursula K. Le Guin Used by permission of Curtis Brown, Ltd. Copyright 1985

All Rights reserved

W spektaklu wykorzystano fragmenty książki Ursuli Le Guin “Always coming home”, Orion Publishing Co, 2016 w tłumaczeniu Łukasza Wojtyski oraz cytaty z książki Naomi Oreskes i Erika M. Conwaya “Upadek cywilizacji zachodniej. Spojrzenie z przyszłości” (tłum. E. Bińczyk, J. Gużyński, K. Tarkowski, PWN, 2017).

BIOGRAMY TWÓRCÓW I TWÓRCZYŃ

Magda Szpecht – artystka teatralna, autorka instalacji i spektakli. Absolwentka Wydziału Reżyserii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie oraz Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Uniwersytecie Wrocławskim. Reżyserka spektaklu “dolphin_who_loved_me” – zwycięzcy Nagrody Jury na 100 Berlin Festival, prezentowanego m.in. w Marsylii, Hanowerze, Warszawie czy Bukareszcie. Zrealizowała spektakle takie jak: “Możliwość wyspy” (TR Warszawa, 2015), “Ostatnie Zwierzęta” (Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie, 2017), “Schubert. Romantyczna Kompozycja na 12 wykonawców i Kwartet Smyczkowy” (Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2016) – przedstawienie nagrodzone w 22. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej oraz na 10. Międzynarodowym Festiwalu Boska Komedia (nagroda dla najlepszego młodego reżysera). Jej przestawienie “In Dreams Begin Responsibilities” (“Zobowiązania rozpoczynają się w snach”) z Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie zdobyło główną nagrodę na 8. Koszalińskich Konfrontacjach Teatralnych Młodych M- Teatr. W Teatrze im. Hansa Christiana Andersena w Lublinie wyreżyserowała spektakl “HMLT/ Hamlet” (2018), opowiadający o eksperymentach łączących literaturę i sztuczną inteligencję. W Teatrze Fredry w Gnieźnie “Rzeczy, których nie wyrzuciliśmy”, inspirowane prozą Marcina Wichy oraz historiami mieszkańców miasta (przedstawienie znalazło się w finale 25. Konkursu Na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej). Ostatnio wyreżyserowała “Lipę w cukrze” w Nowym Teatrze w Warszawie, spektakl oparty na badaniach nad seksualnością współczesnych Polek. 8 listopada 2019 roku, w ramach Festival/ Tokyo w Japonii, odbyła się japońska premiera adaptacji powieści Ursuli K. Le Guin “Wracać wciąż do domu” w jej reżyserii, spektaklu zrealizowanego w koprodukcji Festival/Tokyo, Instytutem Adama Mickiewicza oraz TR Warszawa. Premiera polskiej wersji przedstawienia odbędzie się 6 marca 2020 w TR Warszawa. Oprócz tworzenia spektakli teatralnych reżyserka prowadzi warsztaty dla aktorów i reżyserów.

Łukasz Wojtysko – od debiutu współpracuje z najważniejszymi polskimi reżyserami i reżyserkami młodego pokolenia. W 2009 rozpoczął współpracę z Michałem Borczuchem nad przygotowaniem jego wersji “Cierpień młodego Wertera” w Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. W 2016 roku napisał tekst “VV. Nie jestem już psem”, który znalazł się w półfinale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Obecnie w sferze teatru współpracuje z Magdą Szpecht. Ich ostatnie wspólne przedstawienie “Rzeczy, których nie wyrzuciliśmy” jest zbiorem historii opowiedzianych z perspektywy przedmiotów. Jako edytor współpracuje z Unsound – jednym z najbardziej progresywnych festiwali muzycznych w Europie.

Michał Korchowiec – artysta wizualny, scenograf teatralny, absolwent wydziału malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jest autorem i współtwórcą kilkunastu wystaw, na których prezentował swoje malarstwo, sztukę wideo czy instalacje m. in.: “Cztery pory roku lecz bez wiosny” – wielkopowierzchniowa instalacja zajmująca całą przestrzeń Centrum Sztuki Współczesnej Kronika w Bytomiu, “Oblicze Dnia” – Festiwal Sztuki Wizualnej ArtBoom w Krakowie czy “Moje miasto to jest pole walki” – Warszawa w Budowie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Jako scenograf stworzył świat wizualny do spektakli Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego (takich jak: “Nie-Boska Komedia, wszystko powiem Bogu”, “W imię Jakuba S.”, “Courtney Love” czy “Tęczowa Trybuna”); Wiktora Rubina i Joli Janiczak (“Przypadek Gorgonowej”; “Detroit”, “Historia ręki”, “Żony stanu” czy “Vernon Subutex”); Jacka Poniedziałka (“Szklana Menażeria”, “Osama bohater” czy “Kto się boi Virginii Woolf?”); Yany Ross “Salka Valka” – Borgarlekhusid w Rejkiawiku (Islandia); Wojtka Klemma “Edyp tyran”, “Konig Macius”, czy Magdy Szpecht “Rzeczy, których nie wyrzuciliśmy”. Michał Korchowiec otrzymał wiele nagród indywidualnych – przestrzeń spektaklu Courtney Love zdobyła nagrodę dla najlepszej scenografii festiwalu “Boska Komedia” w Krakowie. Laureat nagród im. Leona Schillera i im. Jana Świderskiego za wkład w rozwój polskiego teatru. Jest współtwórcą wielu klipów muzycznych pracował m. in. z Krzysztofem Skoniecznym czy Michałem Marczakiem. W 2016 roku wyreżyserował i wyprodukował swój debiutancki pełnometrażowy film dokumentalny Morgenrot, który prezentowany był m. in. na 56 Krakowskim Festiwalu Filmowym czy 26. Cottbus Film Festival. Aktualnie rozwija projekt drugiego autorskiego, pełnometrażowego filmu dokumentalnego “Asabiyyah”. Duch braterstwa. Michał Korchowiec jest stypendystą stypendium twórczego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz stypendium “Młoda Polska”, a także stypendiów rezydencyjnych: Tissardmine – Art Residency (Maroko), Sim Art Residency Rejkiawik (Islandia) czy warsztatów “Sunday in the country” w Rugii, organizowanych przez Europejską Akademię Filmową.

Krzysztof Kaliski – gitarzysta (Alameda 4, itzan svihm), autor muzyki teatralnej. Współpracuje z Wiktorem Rubinem, Magdą Szpecht, Grzegorzem Jarzyną, Weroniką Szczawińską, Bartoszem Frąckowiakiem. Jest autorem muzyki do m. in. takich spektakli jak: “Geniusz w golfie” [Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie], “Niewidzialny chłopiec” (Wrocławski Teatr Współczesny im. Edmunda Wiercińskiego), “Wojny, których nie przeżyłam”, “Afryka”, “Komuna Paryska”, “Żony stanu, dziwki rewolucji, a może i uczone białogłowy”, “Workplace” (Teatr Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy), “Klęski w dziejach miasta”, “K. Albo wspomnienie z miasta” (Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu), “Vernon Subutex” (Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie), “In dreams begin responsibilities” (Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie). W 2012, wraz z innymi twórcami i twórczyniami, otrzymał wyróżnienie w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej za spektakl “Komornicka. Biografia pozorna”. Laureat Nagrody Głównej dla Osobowości Artystycznej na Festiwalu Nowego Teatru w Rzeszowie [2015]. W 2019, na 12. Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym “Boska Komedia” otrzymał nagrodę za najlepszą muzykę za muzykę do spektaklu “Inni ludzie” w reż. Grzegorza Jarzyny, stworzoną z kolektywem twórców złożonym m.in. również z Piotra Kurka, DJ-a B, RASa oraz Bartka Kruczyńskiego.

Paweł Sakowicz – choreograf i tancerz. Absolwent politologii na Uniwersytecie Warszawskim oraz studiów magisterskich z zakresu performansu i choreografii na London Contemporary Dance School. Przez ostatnie kilka lat współpracował z wieloma artystami, artystkami, kuratorami, kuratorkami, twórcami i twórczyniami teatralnymi w całej Europie. W jego dorobku znalazły się prace takie jak “Bernhard”, “TOTAL”, “Jumpcore”, “Thriller” czy “Masakra”, które prezentowane były m. in. podczas trzech edycji Polskiej Platformy Tańca, na NYU Skirball oraz CAC New Orleans.

Ryohei Tomita – absolwent studiów muzycznych na Tokyo University of the Arts, gdzie podjął także studia podyplomowe. Jego rejestracje wideo oraz fotograficzne obejmują wszystko od wystaw, przez scenografię, nowe media po muzykę, jest także producentem wideo do prac artystycznych, współpracuje z wieloma artystami.

Komentarze
Udostepnij